3 Temmuz 2009 Cuma

fapur

1 yorum:

kaan dedi ki...

işte böyle bir başına, böyle darmadağın -entropik ;)- bir evrende, öylece bekliyor imgeler. bir an ölümsüzleşecekse; yalnızlık işte böyle soyutlaşarak yabancılaştırıyor izleği. kendinden uzakta arıyor imgeyi...

kim kimi görebilir bir fotoğraf karesinde kendinden başka? okuduğu bir kitapta, duyduğu sesler içinde?

böylelikle, sonsuza uzanan bir düzlemin kenarına düşen, -düşürülen değil ama; asla- belki o düzlemden de düşmeye hazırlanan içi boşalmış imge, karamsar bir düşünceyle hayatın içinde bir harekete dahil olan öznedir aslında.

yani işte uzanan yollar ileriye,
işte burada da beklediğimiz ya da
ta kendimiz: özne...